Ontdek wat jouw sterkste Enneagramtype is

en ontdek je verborgen talenten!

Een coach van vlees en bloed

Mark-Jan Kleiborn
Contact opnemen

Direct contact

T: +31 (0)6 24 113 112

E: info@enneagramwijzer.nl

Of vul het contactformulier in.

Adresgegevens coachingslocatie

Boogschutter 5
4871 BN Etten-Leur

Ruim voldoende vrij parkeren, en op 4 minuten lopen van het NS station.

Van een cliënt ontving ik een hele mooie review/blog die ik graag met jullie deel:

Een coach van vlees en bloed

Hij zwaait de voordeur open.  “Goedenavond”, begroet hij me, vriendelijk en opgewekt als altijd. Handen schudden zit er niet meer in, dus ik wandel achter hem aan de ruimte in.

Wil je thee?”, vraagt hij en ik knik.  Hij gaat tegenover me zitten aan de grote tafel, waarop een plateau kaarsen lieflijk brandt. De lampen boven de tafel zijn mooi, maar fel. Hij ziet het en schakelt ze uit. “Ik ga nog een dimmer op deze lamp zetten”, legt hij uit: “jij bent van het sfeerlicht hè?”.

Hoe is het met je?”, vraagt hij, terwijl hij een slok van zijn water neemt.  “Het gaat beter”, antwoord ik hem naar eer en geweten: “je hebt me vorige week echt goed op weg geholpen”.  Hij glimlacht. “Dat is fijn om te horen”, antwoordt hij.

Hoe is het met jou?”, vraag ik hem. Hij lacht. “Even goed als drie minuten geleden”, antwoordt hij en wijst naar de voordeur. Hij doelt op de beleefdheidsvraag, die we elkaar allemaal zo gemakkelijk stellen zonder naar een inhoudelijk en eerlijk antwoord te verlangen. Het: “alles goed? Ja hoor, prima, met jou ook? Ja, ook prima”– gesprek. Beleefd, maar zinloos. Hij vertelt in zijn professionele rol als coach zelden iets over zichzelf, maar omdat we al zo lang bevriend zijn, voel ik wat ruimte om hem te bevragen. “Hoe is het, na je ontmoeting van vorige week?”. Hij ontmoette –zomaar bij toeval op straat- zijn zoon, die hij al zó lang niet meer gesproken had. Het gesprek tussen hen ontketende een gigantische euforie,  een immense ontlading , een hoge hartslag, blijdschap en trots, maar ook meteen een dosis onzekerheid. “Heb ik nu niet te veel gepraat?”, vraagt hij zich hardop af: “heb ik genoeg aan hem gevraagd? Heb ik genoeg laten merken dat ik zo trots  op hem ben en iedere dag aan hem denk?”. Ik begrijp de aarzeling. Hoewel hij het gesprek in zijn hoofd al heel dikwijls geoefend had, kwam het de ontmoeting op straat tóch onverwachts en bracht het behoorlijk wat teweeg. Ik kan me niet voorstellen dat de zoon in kwestie de blijdschap van zijn vader niet gevoeld zal hebben.

Hij vertelt, ik luister. Zijn ogen glanzen als hij de situatie beschrijft en zegt dat hij zó blij is met dit korte contact. Hij heeft een manier gevonden om te dealen met zijn situatie, hetgeen heel veel respect verdient. Mijn verdriet is in vergelijking hiermee marginaal, maar tóch is hij prima in staat mij te helpen het te kaderen. Ik vraag me af hoe hij dat klaarspeelt. “Ik zou meer willen zijn zoals jij”, zeg ik hem. Hij luistert. “Jij kunt een enorm verdriet herbergen, maar daarnaast je leven toch behoorlijk normaal leven. Ik wilde dat ik dat ook beter kon”. Hij knikt. “Daar hoef je niet jaloers op te zijn hoor. Dat is een overlevingsstrategie”, legt hij me uit. “Als ik de pijn zou voelen zoals jij dat doet, dan kon ik al jaren niet meer functioneren”. Hij heeft gelijk. Maar hoe regisseert hij dat, ook nadat het gesprek met zijn zoon vorige week ineens plaatsvond? “Heb je dan nu niet het gevoel dat je hem wilt bellen, verder met hem wilt praten?”, vraag ik hem. Hij knikt bevestigend. “Zéker. Het liefst zou ik hebben dat hij vanaf nu weer met regelmaat bij me kwam en dat we elkaar beter konden leren kennen en dingen samen konden doen”, antwoordt hij eerlijk: “maar ik weet dat het niet kan na zoveel tijd. Ik kan niets afdwingen, want ik wil dat mijn zoon doet wat goed voor hem is. Ik heb geleerd te doseren en mijn gevoel weg te stoppen. Het gaat zoals het gaat en ik heb er vertrouwen in dat de kinderen weten dat mijn deur altijd voor ze open staat en voelen dat ik van ze houd”.  Ik beeld me een snelkookpan in, waar de deksel héél even afgehaald wordt .Of een hard opgeblazen ballon, waar een heel klein beetje lucht uit mag ontsnappen. Ik heb zoveel respect voor de wijze waarop hij zijn situatie het hoofd biedt.

Er valt een korte stilte alvorens hij zijn professionele rol  als coach terug inneemt en hij mij aan het woord laat.

De wetenschap dat hij ook een écht mens is, dat hij zelf een heel groot pijnpunt heeft maar een manier gevonden heeft om het te parkeren, sterkt mijn vertrouwen in de kundigheid van zijn adviezen.  Hij is een fantastische gesprekspartner. Hij verstaat de kunst om oordeelloos te luisteren , mee te denken en bondige conclusies te trekken, zonder voorbij te gaan aan het gevoel  of de nood van de ander. Hij ademt rust uit.

Hij verstrekt handvatten zonder eerst fluwelen handschoenen aan te trekken. Altijd met respect, maar aan helderheid laten ze niets te wensen over. Ik vind het ontzettend prettig en voel me daardoor helemaal vrij om uit te spreken wat er op mijn hart ligt. Dat alléén werkt al helend. Hij oordeelt niet, glimlacht af en toe veelbetekenend en lacht om mijn soms theatrale woordkeuze. Hij benoemt mijn open- en eerlijkheid  en complimenteert me met de manier waarop ik nu mijn kwetsuur doorleef zonder dat hij me pampert of zich mee laat voeren in mijn verdriet. Hij spiegelt me en wakkert daarmee een broodnodige nuancering aan.

Hij zegt niet wat ik zou moeten zien, maar hij wijst me waar ik kan zoeken om het antwoord te vinden.

Anderhalf uur later sta ik weer op de voordeurmat. “Dankjewel”, zeg ik hem: “ik ben blij met je hulp”. Hij lacht. “Het is wederzijds”, antwoordt hij en we zwaaien elkaar gedag.

Het zou mooi zijn als ook hij een manier vindt om zijn talent meer in te zetten, zodat hij ervan zou kunnen leven en geen extra baan zou hoeven hebben om in zijn levensonderhoud te voorzien.

Zeker in deze tijd, waarin de pandemie voor zoveel mensen tot diverse problemen geleid heeft, zou zijn meerwaarde zichtbaarder moeten zijn. Hij kan zowel met zijn kennis van het Enneagram als met zijn gesprekstechnieken op een laagdrempelige wijze hulp bieden.

Hij is een open, prettige en bevlogen coach en bovenal een fijn mens van vlees en bloed.

Hartelijk dank voor deze hele mooie en fijne feedback!

Mark-Jan Kleiborn

Van een cliënt ontving ik een hele mooie review/blog die ik graag met jullie deel:

Een coach van vlees en bloed

Hij zwaait de voordeur open.  “Goedenavond”, begroet hij me, vriendelijk en opgewekt als altijd. Handen schudden zit er niet meer in, dus ik wandel achter hem aan de ruimte in.

Wil je thee?”, vraagt hij en ik knik.  Hij gaat tegenover me zitten aan de grote tafel, waarop een plateau kaarsen lieflijk brandt. De lampen boven de tafel zijn mooi, maar fel. Hij ziet het en schakelt ze uit. “Ik ga nog een dimmer op deze lamp zetten”, legt hij uit: “jij bent van het sfeerlicht hè?”.

Hoe is het met je?”, vraagt hij, terwijl hij een slok van zijn water neemt.  “Het gaat beter”, antwoord ik hem naar eer en geweten: “je hebt me vorige week echt goed op weg geholpen”.  Hij glimlacht. “Dat is fijn om te horen”, antwoordt hij.

Hoe is het met jou?”, vraag ik hem. Hij lacht. “Even goed als drie minuten geleden”, antwoordt hij en wijst naar de voordeur. Hij doelt op de beleefdheidsvraag, die we elkaar allemaal zo gemakkelijk stellen zonder naar een inhoudelijk en eerlijk antwoord te verlangen. Het: “alles goed? Ja hoor, prima, met jou ook? Ja, ook prima”– gesprek. Beleefd, maar zinloos. Hij vertelt in zijn professionele rol als coach zelden iets over zichzelf, maar omdat we al zo lang bevriend zijn, voel ik wat ruimte om hem te bevragen. “Hoe is het, na je ontmoeting van vorige week?”. Hij ontmoette –zomaar bij toeval op straat- zijn zoon, die hij al zó lang niet meer gesproken had. Het gesprek tussen hen ontketende een gigantische euforie,  een immense ontlading , een hoge hartslag, blijdschap en trots, maar ook meteen een dosis onzekerheid. “Heb ik nu niet te veel gepraat?”, vraagt hij zich hardop af: “heb ik genoeg aan hem gevraagd? Heb ik genoeg laten merken dat ik zo trots  op hem ben en iedere dag aan hem denk?”. Ik begrijp de aarzeling. Hoewel hij het gesprek in zijn hoofd al heel dikwijls geoefend had, kwam het de ontmoeting op straat tóch onverwachts en bracht het behoorlijk wat teweeg. Ik kan me niet voorstellen dat de zoon in kwestie de blijdschap van zijn vader niet gevoeld zal hebben.

Hij vertelt, ik luister. Zijn ogen glanzen als hij de situatie beschrijft en zegt dat hij zó blij is met dit korte contact. Hij heeft een manier gevonden om te dealen met zijn situatie, hetgeen heel veel respect verdient. Mijn verdriet is in vergelijking hiermee marginaal, maar tóch is hij prima in staat mij te helpen het te kaderen. Ik vraag me af hoe hij dat klaarspeelt. “Ik zou meer willen zijn zoals jij”, zeg ik hem. Hij luistert. “Jij kunt een enorm verdriet herbergen, maar daarnaast je leven toch behoorlijk normaal leven. Ik wilde dat ik dat ook beter kon”. Hij knikt. “Daar hoef je niet jaloers op te zijn hoor. Dat is een overlevingsstrategie”, legt hij me uit. “Als ik de pijn zou voelen zoals jij dat doet, dan kon ik al jaren niet meer functioneren”. Hij heeft gelijk. Maar hoe regisseert hij dat, ook nadat het gesprek met zijn zoon vorige week ineens plaatsvond? “Heb je dan nu niet het gevoel dat je hem wilt bellen, verder met hem wilt praten?”, vraag ik hem. Hij knikt bevestigend. “Zéker. Het liefst zou ik hebben dat hij vanaf nu weer met regelmaat bij me kwam en dat we elkaar beter konden leren kennen en dingen samen konden doen”, antwoordt hij eerlijk: “maar ik weet dat het niet kan na zoveel tijd. Ik kan niets afdwingen, want ik wil dat mijn zoon doet wat goed voor hem is. Ik heb geleerd te doseren en mijn gevoel weg te stoppen. Het gaat zoals het gaat en ik heb er vertrouwen in dat de kinderen weten dat mijn deur altijd voor ze open staat en voelen dat ik van ze houd”.  Ik beeld me een snelkookpan in, waar de deksel héél even afgehaald wordt .Of een hard opgeblazen ballon, waar een heel klein beetje lucht uit mag ontsnappen. Ik heb zoveel respect voor de wijze waarop hij zijn situatie het hoofd biedt.

Er valt een korte stilte alvorens hij zijn professionele rol  als coach terug inneemt en hij mij aan het woord laat.

De wetenschap dat hij ook een écht mens is, dat hij zelf een heel groot pijnpunt heeft maar een manier gevonden heeft om het te parkeren, sterkt mijn vertrouwen in de kundigheid van zijn adviezen.  Hij is een fantastische gesprekspartner. Hij verstaat de kunst om oordeelloos te luisteren , mee te denken en bondige conclusies te trekken, zonder voorbij te gaan aan het gevoel  of de nood van de ander. Hij ademt rust uit.

Hij verstrekt handvatten zonder eerst fluwelen handschoenen aan te trekken. Altijd met respect, maar aan helderheid laten ze niets te wensen over. Ik vind het ontzettend prettig en voel me daardoor helemaal vrij om uit te spreken wat er op mijn hart ligt. Dat alléén werkt al helend. Hij oordeelt niet, glimlacht af en toe veelbetekenend en lacht om mijn soms theatrale woordkeuze. Hij benoemt mijn open- en eerlijkheid  en complimenteert me met de manier waarop ik nu mijn kwetsuur doorleef zonder dat hij me pampert of zich mee laat voeren in mijn verdriet. Hij spiegelt me en wakkert daarmee een broodnodige nuancering aan.

Hij zegt niet wat ik zou moeten zien, maar hij wijst me waar ik kan zoeken om het antwoord te vinden.

Anderhalf uur later sta ik weer op de voordeurmat. “Dankjewel”, zeg ik hem: “ik ben blij met je hulp”. Hij lacht. “Het is wederzijds”, antwoordt hij en we zwaaien elkaar gedag.

Het zou mooi zijn als ook hij een manier vindt om zijn talent meer in te zetten, zodat hij ervan zou kunnen leven en geen extra baan zou hoeven hebben om in zijn levensonderhoud te voorzien.

Zeker in deze tijd, waarin de pandemie voor zoveel mensen tot diverse problemen geleid heeft, zou zijn meerwaarde zichtbaarder moeten zijn. Hij kan zowel met zijn kennis van het Enneagram als met zijn gesprekstechnieken op een laagdrempelige wijze hulp bieden.

Hij is een open, prettige en bevlogen coach en bovenal een fijn mens van vlees en bloed.

Hartelijk dank voor deze hele mooie en fijne feedback!

Contact opnemen

Direct contact

T: +31 (0)6 24 113 112

E: info@enneagramwijzer.nl

Of vul het contactformulier in.

Adresgegevens coachingslocatie

Boogschutter 5
4871 BN Etten-Leur

Ruim voldoende vrij parkeren, en op 4 minuten lopen van het NS station.